زندگی مثل یه جاده است... طولش رو بزار به حساب کمیتش عرضش رو بزار کیفیتش... جاده هر کی یه جوره یکی دو بانده ،یکی چهار بانده، یکی آسفالت ،یکی سنگ چین،یکی هم مال رو... مشکلاتِ تو زندگی آدمهارو از جاده زندگیشون منحرف میکنن حالا بستگی داره کنار جاده ،گارد ریل داشته باشه یا نه،شونه داشته باشه یا نه... وقتی رفتی تو خاکی دیگه برگشتن به جاده سخته...بعضی وقتها هم انقده ضربه شدیده که طرف از شونه خاکی جاده هم خارج میشه و تموم... داره میشه دو سال که دارم تو  جاده ای میرم که عرضش قدِ لبهء یه جدولِ...یه لُکه خوردن میندازتم پایین...و هر بار برگشتن به جاده سخت تر میشه...و پاهای من خسته تر...نمیدونم کی قراره این جاده عریض بشه...