تا الان چندین باره که هی میام این تو، صفحهء "پست مطلب جدید" رو باز میکنم ولی هر چی زور میزنم هیچی از مخم بر سر انگشتانم تراوش نمیکنه که بخوام تایپ کنم...خیلی اتفاقهای خوب و بد برام افتاده و اونقدر سرعت تداخلش زیاد بوده که یه گـُه گیجه مزمن اندرونم ایجاد کرده،اول خبر خوبه رو میگم:
بالاخره به بنده اذن دخول به بلاد غربت داده شد و بنده دقیقا هفت روز دیگر،همین موقع عازم میباشم...اضطراب نافرمی بر تمام اعضا و جوارح بنده مستولی شده که نگو و نپرس...دقیقا حس اینکه لب استخر تو قسمت عمیقش وایسادم و میخوام بپرم توش و اضطراب اینکه بعدش چی میشه...
اما خبر بَدَم...
دقیقا فردای روزی که پذیرشم رو از کالج فرنگستان گرفتم باید میرفتم آزمایشگاه که نتیجه یه سری آزمایشهایی که داده بودم بگیرم...یه ویروس کوچک درون خون بنده یافت شده که میتونه بره روی کبد و طحالم جا خوش کنه و عامل اصلی سرطان کبد و یا سیروز کبدیم بشه...اتفاقی که یکسال و نیم پیش میترسیدم سرم اومده باشه. ولی گویا اونموقع خدا میدونست تحمل پذیرشش رو ندارم و حالا باید بفهمم...حس واقعا عجیبیه که بفهمی یه چیزی تو خونت هست که میتونه از پا بندازتت در عین حال که هیچ درد جسمی نداشتم ولی روحم بینهایت درد میکرد...نمیدونم تقصیر کی بندازم...تقصیر شغلم که همیشه با خون مریض سر و کار داشتم یا تقصیر اون ۲واحد خونی که سه سال پیش بهم تزریق کردن یا تقصیر خودم که چرا وقتی واکسن زدم نرفتم چک کنم که آیا بدنم به اندازه کافی ایمن شده یا نه یا شاید تقصیر خدا که همچین تقدیری رو برام در نظر گرفت...تقصیر هر کدوم که بود فرقی نمیکنه مهم اینه که این ویروس کوچک تا الان جرات نکرده علائم بالینیش رو نشون بده و من مطمئنم که هرگز نمیتونه همچین گـُهی رو تناول کنه که من رو از پا بندازه!!!!
حالا برای تنوع نوشتاری هم شده یه خبر خوب!...
بنده رفتم پیشانیم رو یه فقره آمپول بوتاکس زدم و از آن روز(حدود ۲ماه پیش) به بعد دیگر نتوانستم به هیچ بنی بشری چشم و ابرو نازک کنم...حس بسیار جالبیه انگار یکی دودستی پیشونیت رو گرفته و نمیزاره که اخم کنی حتی تو ذِلِ(زل؟ظل؟ضل؟)آفتاب!!!
آها یه خبر خوبه دیگه اینکه انشا... داداشیم دو روز دیگه میاد وطن و قراره سه هفته بمونه که وقتی من رفتم یه چند وقت مامان اینا دورشون ییهو خالی نشه و البته که قراره یک فقره شیرینی خورون هم گویا داشته باشن با دوست دختر محترمه که دوست صمیمی بنده نیز میباشد البته فکر کنم در آن زمان که بنده نیستم این اتفاق بیافته...از ته دل آرزو میکنم هر چی که خیر هست براشون پیش بیاد...
از یه چیزی خیلی خوشحالم و اون اینکه اینجا رو دارم و تو بلاد غربت هم میتونم اینجا بنویسم خیلی حس خوبیه انگار دارم یه تیکه از خونَمون رو با خودم میبرم شاید یه وبلاگ دیگه هم درست کنم که حرفهام رو با مامانم توش بنویسم طفلی از حالا خیلی داره خودش رو داغون میکنه...به قول خودش بچه هاش تمام سرمایش و انگیزش بودن، که هممون الان پخش و پلا شدیم.این چند وقت هر کی از فک و فامیل و دوست و آشنا میبینم میگم مامان رو بهتون میسپرم و اول خدا بعدا شما...
کلی سرت رو درد اوردم...به این میگن اسهال حاد نوشتاری!!!وقتی یه مدت زیاد آدم ننویسه همین میشه که اینطوری یهو میترکه!
)
