مناجات شبانه...
آن زمان که در عصر هنگام تا خِرتناق مشغول قیلوله شیرین و بلندِ خود بودم هیچ به این ساعات کُندِ شبانه نمی اندیشیدم که بی خواب شَوَم و دهانم از بیخوابی صاف! آخر ای پرواردگارا صبح باید خروس خوان بلند شوم و به کلینیک رَوَم و تا عصر سر عَمل باشم. رحمی فرما و عنایتی بــِنما به این بنده خاطی خود...
+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم تیر ۱۳۸۶ ساعت توسط من
|